The blue plaque trail”

Door de paasvakantie vallen heel wat van de activiteiten van ‘the lads” weg. Als stagaire is dit dan ook een uitgelezen kans om je eigen interventies uit te voeren.

De stad waterford heeft sinds kort zijn eigen geschiedenis pad. Dit pad noemen ze de ‘the Blue plaque trail”. Tijdens opzoekingen voor deze geschiedenis wandeling ontdekte ik dat Ierse geschiedenis toch wel heel complex is. Van alle namen die in de wandeling voorkomen, heb ik er maar eentje onthouden en dat is Thomas Francis Meagher. Deze persoon heeft dan ook een groot standbeeld aan de rand van het stad. Deze is (tamelijk) gekend als degene die de tricolor ingevoerd heeft in Ierland (het idee van de drie kleuren zou hij “gestolen” hebben van de Franse vlag, maar vraag me niet waarom).

Doordat de Ierse geschiedenis zoooooo complex is, heb ik dit dan ook opgegeven, maar in het hele parcours zitten ook leuke weetjes over oude constructies in de stad die er al eeuwen  niet meer zijn. Dit deel vond ik dan ook super interessant om te delen met de service users.

Vandaag, ben ik dan ook met 4 service users op stap geweest. Maar door de regen zijn we gestrand in een koffiebar. Na deze pauze bleken de lads gemotiveerder om de andere blauwe borden te vinden. Ik leerde al snel om me te beperken tot de basics van het verhaal. En dat het inlassen van grappige momenten de gasten nog meer gemotiveerd maakte. Hopelijk hebben ze er ook iets van opgestoken. Al is maar 1 dingetje.

Kortom het was een plezante voormiddag. Zonder deze zouden de 4 cliënten zich maar verveeld hebben in het centrum.

Meer info hierover op: http://discoverwaterfordcity.ie/index.php?contentid=the-blue-plaque-trail&sectionid=history

Sint-Patrick’s Day

DSCN0525 DSCN0526 DSCN0528 DSCN0532 DSCN0538 DSCN0561

De parade bestond uit de kinder-en jeugdclubs (football, martial arts, Irish dance,…) tot de internationale bewegingen (Maleisië, India,..), maar ook het leger, de brandweer en de search en rescue teams waren massaal aanwezig.

ook ¨Pathfinders deed mee aan deze parade. We hebben gisteren in allerijl nog kostuums in elkaar gestoken. Er was was onduidelijkheid ivm het thema en niet alle kostuums waren klaar. Voor mensen met ASS is het belangrijk dat beloofde dingen ook werkelijkheid worden. (zo was een van hen OLAF uit Frozen maar tot gisteren middag hadden we niets voor hem). Om hen toch zijn beeld te geven, hebben we met witte lakens en zwarte verf en oranje karton wonderen verricht. (om wille van privacy reden mag ik de foto waarschijnlijk niet publiceren, maar vraag dit even na morgen)

chocomousse

Donderdag had ik eindelijk een goed excuus om geen kranten te bezorgen.

Die dag wordt er gekookt ten huize Pathfinders. Omwille van het feit dat de supervisor al geruime tijd aan het zagen was voor iets Belgisch en deze week  voelde ik me zelfzeker genoeg om het te wagen. Voor alle zekerheid heb ik hem maar gevraagd om het nummer van de brandweer binnen  handbereik te hebben. 😀

Tegen een uur of 11 zijn we met 4 service users, een vrijwilliger en ik naar de winkel geweest voor 24 eieren. Het moet een grappig zicht geweest zijn om met 6 mensen slechts 24 eieren te kopen. Na wat georganiseer zijn we dan aan de chocomousse begonnen. Ik heb nooit iets gekookt met een groep mensen, dus wist absoluut niet hoe ik hier moest aan beginnen. De stafmedewerker vroeg aan de cliënten om op een rij gaan te gaan staan en ieder mocht 1 ding doen. Ik vond dit best wel raar, gezien er mensen waren die niets konden doen.Het breken van de chocomousse was voor sommige cliënten niet zo gemakkelijk, maar met wat hulp zijn ze er toch in geslaagd.  Om chocomousse te maken is het ook noodzakelijk dat de eieren gescheiden worden, maar dit was onmogelijk voor onze ‘lads”. Om ze dan toch wat werk te geven, krijgen zij de taak  deze eieren in de vuilbak te gooien. (ze vonden dit best wel leuk omdat ze dat toch konden meewerken aan de chocomousse).

Een half uur later was de chocomousse klaar.

DSCN0407

De chocomousse werd gesmaakt door iedereen. 2 van de medewerkers zijn naar huis gegaan met het recept en een van de oudere service users heeft zelfs een deel mee naar huis genomen. Op zaterdag tijdens de art les, heeft hij er nog van geproefd…

Misschien kook ik nog wel eens met de cliënten, maar dan moet ik iets vinden met minder chocolade en suiker. Sommige van onze “lads” zijn op dieet of hebben diabetes.

a walk to Mount Leister (Wexford)

Om 8u s’morgens scheen hier eindelijk de zon, na een zeer winderige dag en nacht. Onderweg naar Wexford vertelde de weather app ons dat het een mooie dag ging zijn met af en toe wat regen, maar we gingen zeker de zon zien.

Aangekomen op de verrekplaats van de wexford walking club kregen we de vraag of we waterdichte kledij hadden. Dit leek ons vanzelfsprekend gezien we toch een berg gingen overwinnen. Maar op dat moment had eigenlijk niemand door dat het 4 miles verder serieus ging sneeuwen

Naarmate we de parking van Mount Leister naderde, begon het te regenen en uiteindelijk te sneeuwen.

10347412_10206345735271065_3185026927540318616_n

Niemand leek echt de intentie te hebben om terug te keren, dus volgde wij hen op de voet. Onderweg moest een van ons terugkeren omdat sportschoenen en sneeuw toch niet zo’n goede combinatie zijn. Zij heeft uiteindelijke enkele uren in de auto doorgebracht.

Onderweg naar de top, kregen we te maken met sneeuw en wind. Dit maakte de toch zeer zwaar, maar wel vol met onvergetelijke vergezichten. De foto’s zijn niet van mij, omdat het gewoon te koud was om foto’s te nemen. (Ondertussen waren we allemaal al goed nat van de sneeuwbui).

Het laatste stuk naar de 800m hoge top, was “ongelooflijk”. Ik stond voor een “muur”. Op dat moment zag ik het niet meer zitten om hem op te klimmen, maar door de goede steun van mijn lokale vrienden en “mijn 3 de been” (cfr. wandelstok) ben ik toch boven geraakt. Eens op de top hadden wat beschutting van de RTE transmissie gebouwen  (Ierse TV). Maar we hadden ons lunch nog maar net binnen of de wind blies de sneeuw enkele meters op. Dit was voor ons een teken om toch maar niet verder te gaan met de ‘lads”. Een deel van de groep besloot dan ook om dezelfde weg terug naar beneden te gaan. Het weer was naar onze mening toch wat te gevaarlijk om verder te gaan. Dit bleek uiteindelijk toch een goede beslissing want zelfs ‘de easy way down’ was zeker niet gemakkelijk. Met de sneeuw zagen we amper losliggende stenen. Maar wees gerust, ik was maar enkele minuten achter op de groep. Beneden aangekomen hoorde ik een van de vrouwen lachen: ‘wees gerust je bent maar enkele minuten achter, bij mij was het 3u). Dit stelde me toch wat gerust.

11010981_10206345738351142_4194225822287921422_n

De dag werd afgesloten met Ierse frietjes.

11021235_10206345737311116_2448369201416453330_n11021158_10206345731990983_5004825715430313615_n

Het was wel merkwaardig, van ons drieën was ik eigenlijk de enige wiens schoenen en jas echt waterbestendig waren. Ik dacht dat mijn vrienden net iets meer ervaring hadden met wandelen in de regen. OP de top kreeg ik regelmatig de vraag of ik warm genoeg had, maar eigenlijk waren het mijn vrienden die doorweekt begonnen te worden. Maar door hun Ierse trots hebben ze dit pas beneden echt toegegeven.

Onze ervaring leert ons ook dat “waterproof” broeken eigenlijk niet echt waterdicht zijn voor sneeuw…. . Ik had een broek gekregen van mijn vriend (wel wat groot, maar een riem kan wonderen doen). De weken ervoor had de broek goed standgehouden, maar de sneeuw was er te veel aan. Nu vragen we ons wel af, wat is een waterproof broe?

slaapwel iedereen!!