Glendalough

Omdat ik niet graag te lang in een stad zit, hierbij nog wat sfeerbeelden van Glendalough. Dit dorp bevindt zich op ongeveer 3u rijden van Waterford. Ondanks de regen en de lange rit hebben we toch een fantastische dag gehad met heel wat foto’s.

Glendalough is een pelgrimsplaats omdat hier al in de 5de eeuw de eerste christelijke nederzettingen ontstonden (onder invloed van een zekere sint-Kevin). OP dit moment zijn er enkel nog resten van de kerk, een hoge, smalle en ronde toren (die deels gereconstrueerd is) en de begraafplaats zichtbaar.

In het visitor center leerden we alles over het ontstaan van het dorp, maar ook over de aanwezigheid van een glaciaal meer. (dit bleken er uiteindelijk 2 te zijn). We wouden het meer zien en starten onze wandeling met runners en jeans. Maar de uitzichten werden altijd maar beter dan we besloten om verder te gaan. We volgden de waterval helemaal tot aan zijn oorsprong en kwamen dan langs de andere kant terug. Dit bleek uiteindelijk een goeie 12 km te zijn. Die dag was het een beetje de wereld up side down. Mijn wandelschoenen en wet gear lagen nog in de auto, waardoor we de rit naar huis maar hebben aangevat in ons “wet gear”.  Hierbij heb ik ondervonden dat wandelschoenen niet gemaakt zijn voor blote voeten, 😀

Hieronder wat sfeerbeelden

DSCN0878 DSCN0817 DSCN0806 DSCN0788 DSCN0897 DSCN0895 DSCN0872 DSCN0855

Advertisements

Mijn laaste dagen :'( :'(

Deze week afscheid moeten nemen van heel wat service users , staff members en kennissen hier. Deze mensen zullen altijd dicht in mijn hart blijven. De tijd dat ik hier was, heb ik een sterke band ontwikkeld met heel wat services users, dus afscheid nemen is moeilijk. De cliënten zijn het gewoon dat studenten komen en gaan, dus na verloop van tijd zullen zij, ook mij, vergeten. Zo gaat dat nu eenmaal.

De laatste krant werd ook bezorgd. Ondanks het feit dat ik dit in het begin totaal niet zag zitten, heb ik er toch van genoten. Na verloop van tijd leer je de mensen kennen en hoezeer zij dit graag doen.De meesten doen dit voor een extra 12 euro per week, maar niet iedereen. Voor onze jongste deelnemer is de krant bezorgen een heel avontuur, niet alleen in realiteit, maar ook in zijn hoofd. Wanneer het goed weer is, leer j ook de mensen achter de brievenbussen kennen. Maar na 11 weken de “waterford mail ” te bezorgen vraag ik me nog steeds af of dit nu junk is of niet.Wat is de betekenis van ‘no junk mail”. Willen ze het nu wel of niet. Mensen komen vragen waarom we hun deur overslagen, maar anderzijds klagen ze ook als ze een krant krijgen en er geen no junk mail’ op hun deur staat.  En dan is er ook ne de befaamde nummer 10 met de zwarte auto…….

DSCN0912

PS: kunnen jullie niet vragen aan de vakbonden om op dinsdag te staken? Dan kan ik nog wat langer in Ierland blijven 😀

The blue plaque trail”

Door de paasvakantie vallen heel wat van de activiteiten van ‘the lads” weg. Als stagaire is dit dan ook een uitgelezen kans om je eigen interventies uit te voeren.

De stad waterford heeft sinds kort zijn eigen geschiedenis pad. Dit pad noemen ze de ‘the Blue plaque trail”. Tijdens opzoekingen voor deze geschiedenis wandeling ontdekte ik dat Ierse geschiedenis toch wel heel complex is. Van alle namen die in de wandeling voorkomen, heb ik er maar eentje onthouden en dat is Thomas Francis Meagher. Deze persoon heeft dan ook een groot standbeeld aan de rand van het stad. Deze is (tamelijk) gekend als degene die de tricolor ingevoerd heeft in Ierland (het idee van de drie kleuren zou hij “gestolen” hebben van de Franse vlag, maar vraag me niet waarom).

Doordat de Ierse geschiedenis zoooooo complex is, heb ik dit dan ook opgegeven, maar in het hele parcours zitten ook leuke weetjes over oude constructies in de stad die er al eeuwen  niet meer zijn. Dit deel vond ik dan ook super interessant om te delen met de service users.

Vandaag, ben ik dan ook met 4 service users op stap geweest. Maar door de regen zijn we gestrand in een koffiebar. Na deze pauze bleken de lads gemotiveerder om de andere blauwe borden te vinden. Ik leerde al snel om me te beperken tot de basics van het verhaal. En dat het inlassen van grappige momenten de gasten nog meer gemotiveerd maakte. Hopelijk hebben ze er ook iets van opgestoken. Al is maar 1 dingetje.

Kortom het was een plezante voormiddag. Zonder deze zouden de 4 cliënten zich maar verveeld hebben in het centrum.

Meer info hierover op: http://discoverwaterfordcity.ie/index.php?contentid=the-blue-plaque-trail&sectionid=history

Sint-Patrick’s Day

DSCN0525 DSCN0526 DSCN0528 DSCN0532 DSCN0538 DSCN0561

De parade bestond uit de kinder-en jeugdclubs (football, martial arts, Irish dance,…) tot de internationale bewegingen (Maleisië, India,..), maar ook het leger, de brandweer en de search en rescue teams waren massaal aanwezig.

ook ¨Pathfinders deed mee aan deze parade. We hebben gisteren in allerijl nog kostuums in elkaar gestoken. Er was was onduidelijkheid ivm het thema en niet alle kostuums waren klaar. Voor mensen met ASS is het belangrijk dat beloofde dingen ook werkelijkheid worden. (zo was een van hen OLAF uit Frozen maar tot gisteren middag hadden we niets voor hem). Om hen toch zijn beeld te geven, hebben we met witte lakens en zwarte verf en oranje karton wonderen verricht. (om wille van privacy reden mag ik de foto waarschijnlijk niet publiceren, maar vraag dit even na morgen)

chocomousse

Donderdag had ik eindelijk een goed excuus om geen kranten te bezorgen.

Die dag wordt er gekookt ten huize Pathfinders. Omwille van het feit dat de supervisor al geruime tijd aan het zagen was voor iets Belgisch en deze week  voelde ik me zelfzeker genoeg om het te wagen. Voor alle zekerheid heb ik hem maar gevraagd om het nummer van de brandweer binnen  handbereik te hebben. 😀

Tegen een uur of 11 zijn we met 4 service users, een vrijwilliger en ik naar de winkel geweest voor 24 eieren. Het moet een grappig zicht geweest zijn om met 6 mensen slechts 24 eieren te kopen. Na wat georganiseer zijn we dan aan de chocomousse begonnen. Ik heb nooit iets gekookt met een groep mensen, dus wist absoluut niet hoe ik hier moest aan beginnen. De stafmedewerker vroeg aan de cliënten om op een rij gaan te gaan staan en ieder mocht 1 ding doen. Ik vond dit best wel raar, gezien er mensen waren die niets konden doen.Het breken van de chocomousse was voor sommige cliënten niet zo gemakkelijk, maar met wat hulp zijn ze er toch in geslaagd.  Om chocomousse te maken is het ook noodzakelijk dat de eieren gescheiden worden, maar dit was onmogelijk voor onze ‘lads”. Om ze dan toch wat werk te geven, krijgen zij de taak  deze eieren in de vuilbak te gooien. (ze vonden dit best wel leuk omdat ze dat toch konden meewerken aan de chocomousse).

Een half uur later was de chocomousse klaar.

DSCN0407

De chocomousse werd gesmaakt door iedereen. 2 van de medewerkers zijn naar huis gegaan met het recept en een van de oudere service users heeft zelfs een deel mee naar huis genomen. Op zaterdag tijdens de art les, heeft hij er nog van geproefd…

Misschien kook ik nog wel eens met de cliënten, maar dan moet ik iets vinden met minder chocolade en suiker. Sommige van onze “lads” zijn op dieet of hebben diabetes.

a walk to Mount Leister (Wexford)

Om 8u s’morgens scheen hier eindelijk de zon, na een zeer winderige dag en nacht. Onderweg naar Wexford vertelde de weather app ons dat het een mooie dag ging zijn met af en toe wat regen, maar we gingen zeker de zon zien.

Aangekomen op de verrekplaats van de wexford walking club kregen we de vraag of we waterdichte kledij hadden. Dit leek ons vanzelfsprekend gezien we toch een berg gingen overwinnen. Maar op dat moment had eigenlijk niemand door dat het 4 miles verder serieus ging sneeuwen

Naarmate we de parking van Mount Leister naderde, begon het te regenen en uiteindelijk te sneeuwen.

10347412_10206345735271065_3185026927540318616_n

Niemand leek echt de intentie te hebben om terug te keren, dus volgde wij hen op de voet. Onderweg moest een van ons terugkeren omdat sportschoenen en sneeuw toch niet zo’n goede combinatie zijn. Zij heeft uiteindelijke enkele uren in de auto doorgebracht.

Onderweg naar de top, kregen we te maken met sneeuw en wind. Dit maakte de toch zeer zwaar, maar wel vol met onvergetelijke vergezichten. De foto’s zijn niet van mij, omdat het gewoon te koud was om foto’s te nemen. (Ondertussen waren we allemaal al goed nat van de sneeuwbui).

Het laatste stuk naar de 800m hoge top, was “ongelooflijk”. Ik stond voor een “muur”. Op dat moment zag ik het niet meer zitten om hem op te klimmen, maar door de goede steun van mijn lokale vrienden en “mijn 3 de been” (cfr. wandelstok) ben ik toch boven geraakt. Eens op de top hadden wat beschutting van de RTE transmissie gebouwen  (Ierse TV). Maar we hadden ons lunch nog maar net binnen of de wind blies de sneeuw enkele meters op. Dit was voor ons een teken om toch maar niet verder te gaan met de ‘lads”. Een deel van de groep besloot dan ook om dezelfde weg terug naar beneden te gaan. Het weer was naar onze mening toch wat te gevaarlijk om verder te gaan. Dit bleek uiteindelijk toch een goede beslissing want zelfs ‘de easy way down’ was zeker niet gemakkelijk. Met de sneeuw zagen we amper losliggende stenen. Maar wees gerust, ik was maar enkele minuten achter op de groep. Beneden aangekomen hoorde ik een van de vrouwen lachen: ‘wees gerust je bent maar enkele minuten achter, bij mij was het 3u). Dit stelde me toch wat gerust.

11010981_10206345738351142_4194225822287921422_n

De dag werd afgesloten met Ierse frietjes.

11021235_10206345737311116_2448369201416453330_n11021158_10206345731990983_5004825715430313615_n

Het was wel merkwaardig, van ons drieën was ik eigenlijk de enige wiens schoenen en jas echt waterbestendig waren. Ik dacht dat mijn vrienden net iets meer ervaring hadden met wandelen in de regen. OP de top kreeg ik regelmatig de vraag of ik warm genoeg had, maar eigenlijk waren het mijn vrienden die doorweekt begonnen te worden. Maar door hun Ierse trots hebben ze dit pas beneden echt toegegeven.

Onze ervaring leert ons ook dat “waterproof” broeken eigenlijk niet echt waterdicht zijn voor sneeuw…. . Ik had een broek gekregen van mijn vriend (wel wat groot, maar een riem kan wonderen doen). De weken ervoor had de broek goed standgehouden, maar de sneeuw was er te veel aan. Nu vragen we ons wel af, wat is een waterproof broe?

slaapwel iedereen!!

an attact on my life

Afgelopen nacht was er ineens een luide knal, glas dat brak en versplinterd hout. Vervolgens ging er heel even een auto alarm af.Nadien hoorde ik een auto wegrijden.

Het was pas vanmorgen dat ik besefte dat mijn raam het doelwit was.

Blijkbaar ben ik er in geslaagd om vijanden te maken.

DSCN0336DSCN0337

Maar geen nood, mijn venster heeft genoeg weerstand geboden om mij te beschermen. 😀

Ik heb dit gemeld bij de receptie. Het werd genoteerd in een boek alsof het de doodnormaalste zaak ter wereld was. Misschien is dit niet de eerste keer. Hoe dit verder afloopt en wanneer ik een nieuw venster krijg is een raadsel. Het enige nadeel is dat ik mijn claustrofobisch kamertje op orde moet houden voor als ze dit komen nakijken en maken. En daar ben ik nu geen ‘krak’ in…….

A true story on the WIT campus at College Street

“WIT dog Molly sets out on a path to a new life” For over a year, Molly, a 2-year old brindle Alsatian-Lurcher x, had been living in the bushes on the grounds of the College Street Campus of WIT. No one knew where she came from but this was where she made her home.  Soon it became obvious,to students and staff alike, that she never left the grounds to venture out, feeling safe and secure in the home she had built alone. She was shy, unassuming and eventually became a very special part of people’s lives at the campus. It was then that they christened her ‘Molly’.  Every day the porters, staff and students at the college would feed her and provide water bowls for her. No one inside the grounds had ever got close enough to pet or touch her as she was timid and shy, perhaps as a consequence of her initial upbringing.  Despite this she had an immense impact on the staff and students of WIT. Molly’s nature was quiet but characterful. She would only come so far when approached by students and then retreat back to where she knew she was safe. She recognised people and we were sure she understood that they were there to help. Early on Thursday 9th October 2014 our welfare officer, Alice, arrived at the campus along with Keith Murphy, Waterford’s Dog Warden. They knew it wasn’t going to be easy to get to a dog who was so nervous of people. Earlier in the year Keith and Ellen, another one of our fantastic veteran volunteers, had attempted to coax Molly out but no success. And so Lady Luck appeared on this day when the two porters on the morning shift appeared at the front door and Molly knew that it was breakfast time. She was standing in the car park, ears alert, staring intently at them.  As Keith approached, she tried her best to make a quick escape and within seconds she had run back to her home in the bushes. It was another half hour before Molly appeared again and this time Keith managed to place a lead on her. Although scared and confused, Molly was comforted by the presence of both porters, her friends and source of sustainance for so long.  For them, it was the first time they had ever pet Molly and been close enough to recognise her most subtle of facial features.  For Molly, this was the first time she made an up-close connection with the people in her world.  Thankfully, Molly did not spend another cold winter outside.  Of course, she would not have survived were it not for the kind-hearted compassion of WIT’s staff and students. They were her lifeline, her immediate link to survival and now, a new home. So too was the great work of Keith in securing her safety that morning. We are absolutely blessed with him at our side. Although we, at Waterford SPCA, deal with many cruelty cases on a daily basis, we are forever grateful to those who stand up for animals such as Molly. Molly was now in good hands, slowly getting accustomed to being around people once more. She had a long way to go before gaining the confidence that so many well-cared for dogs have in abundance.  Molly has now found her forever home and we are sure she will turn her past difficulties into future joys!! We wish her many happy days...󾌵󾌵󾌵󾌵󾌵󾌵 Not possible only for the students and staff of WIT who through small acts of kindness made the world of difference to one life xxx Please share...
 

“WIT dog Molly sets out on a path to a new life”
For over a year, Molly, a 2-year old brindle Alsatian-Lurcher x, had been living in the bushes on the grounds of the College Street Campus of WIT. No one knew where she came from but this was where she made her home.
Soon it became obvious,to students and staff alike, that she never left the grounds to venture out, feeling safe and secure in the home she had built alone. She was shy, unassuming and eventually became a very special part of people’s lives at the campus. It was then that they christened her ‘Molly’.
Every day the porters, staff and students at the college would feed her and provide water bowls for her. No one inside the grounds had ever got close enough to pet or touch her as she was timid and shy, perhaps as a consequence of her initial upbringing.

Despite this she had an immense impact on the staff and students of WIT. Molly’s nature was quiet but characterful. She would only come so far when approached by students and then retreat back to where she knew she was safe. She recognised people and we were sure she understood that they were there to help.

Early on Thursday 9th October 2014 our welfare officer, Alice, arrived at the campus along with Keith Murphy, Waterford’s Dog Warden. They knew it wasn’t going to be easy to get to a dog who was so nervous of people. Earlier in the year Keith and Ellen, another one of our fantastic veteran volunteers, had attempted to coax Molly out but no success.
And so Lady Luck appeared on this day when the two porters on the morning shift appeared at the front door and Molly knew that it was breakfast time. She was standing in the car park, ears alert, staring intently at them.

As Keith approached, she tried her best to make a quick escape and within seconds she had run back to her home in the bushes. It was another half hour before Molly appeared again and this time Keith managed to place a lead on her. Although scared and confused, Molly was comforted by the presence of both porters, her friends and source of sustainance for so long.
For them, it was the first time they had ever pet Molly and been close enough to recognise her most subtle of facial features.
For Molly, this was the first time she made an up-close connection with the people in her world.
Thankfully, Molly did not spend another cold winter outside.
Of course, she would not have survived were it not for the kind-hearted compassion of WIT’s staff and students. They were her lifeline, her immediate link to survival and now, a new home. So too was the great work of Keith in securing her safety that morning. We are absolutely blessed with him at our side.

Although we, at Waterford SPCA, deal with many cruelty cases on a daily basis, we are forever grateful to those who stand up for animals such as Molly.

Molly was now in good hands, slowly getting accustomed to being around people once more. She had a long way to go before gaining the confidence that so many well-cared for dogs have in abundance.
Molly has now found her forever home and we are sure she will turn her past difficulties into future joys!! We wish her many happy days…

Not possible only for the students and staff of WIT who through small acts of kindness made the world of difference to one life xxx

haakwerk

Vorige week heb ik, per toeval, de crafts’ les ontdekt. Enkele vrouwen van het dagcentrum breien samen. De supervisor helpt hen af en toe. Momenteel zijn ze bezig met een sjaal. Ze heeft me ook foto’s laten zien van werkjes die ze gemaakt hebben voor de kerstmarkt vorig jaar. Enkele van de sjaals worden ook geweven en die zijn zooooooooooooo zacht. Je zou ze haast mee in je bed nemen.

935154_622957884444349_2121999520_n 1012388_622957887777682_1557417374_n 10801635_789390507801085_1647132585747974372_n 10847257_789390551134414_3634512261191038728_oFoto’s van de facebookpagina van pathfinders.

Door de kou in de centrale werkplaats, heb ik maar zelf gehaakte handschoenen gemaakt (zonder vingers), maar deze vielen blijkbaar goed in de smaak. Het feit dat ik wat kan haken is ter oren gekomen van de supervisor die de crafts begeleidt.  Gisteren heb ik na de activiteiten nog samen wat gebreid met een van de vrouwen. We hadden beide heel veel plezier in ‘het foefelen’. Breien is toch niet echt m’n ding. Dus heb ik zelf maar een beetje verder gehaakt aan een muts (die ik zelf dus nooit zal dragen :D) en iedereen was er natuurlijk gek van. Vandaag komt de supervisor naar me toe om te vragen hoe het moet. En ik die dacht dat zij de expert was. Misschien komt hier ook nog wel iets uit. Dit zijn dingen die ik zelf heel graag doe, maar omdat ik een beginner ben, is het wel wat moeilijk om het uit te leggen en zeker in het Engels. Het allerbelangrijkste is dat we er plezier in hebben!

DSCN018710801769_10153060850421322_9121691425031413315_n

Hierboven mijn beginners pogingen…… 😀